‘Ik ben zelfs getest op een hersenbeschadiging’

Na mijn vorige interview met Daphne, is het nu tijd voor een interview met Sterre. Ik praat met Sterre van der Gouw over hoe zij het ervaart om hoogsensitief te zijn en hoe ze hiermee omgaat. We praten over school maar ook over hoe ze erachter is gekomen dat ze hoogsensitief is. De kop geeft al aan hoe moeilijk het eigenlijk is om vast te stellen dat iemand hoogsensitief is. Het wordt steeds bekender maar het is nog lang niet  bij iedereen bekend.

‘Ik weet al dat ik hoogsensitief ben sinds ik klein ben. Vroeger schreeuwde ik veel en gooide ik mezelf vaak op de grond. Ik had heel veel boze buien en was vaak verdrietig, dat kwam natuurlijk gewoon doordat ik overprikkeld was. De boze buien kwamen namelijk vooral voor als ik druk was geweest en heel vaak kwam het ook zo uit het niets. Vaak was er op school helemaal niks aan de hand maar zodra ik thuis kwam, begon ik te huilen. Dat waren dan geen huilbuien van tien minuten, dat waren huilbuien van een paar uur. Op een gegeven moment hadden mijn ouders wel door dat er iets aan de hand was. We hebben toen allerlei onderzoeken gedaan en ik ben onderzocht in het ziekenhuis. Ze zijn alle standaardtestjes doorgegaan; ADHD, autisme, etc. Bij elke test kwamen er wel een paar symptomen uit. Ik had eigenlijk van alles wel iets. Ze hebben me zelfs getest op een hersenbeschadiging. Toen heeft mijn moeder gezegd: ‘mijn kind is echt niet gek’. Mijn moeder is toen zelf heel veel onderzoek gaan doen en op het internet gaan zoeken en ze heeft veel lezingen bezocht. Ik was toen nog heel jong, rond een jaar of vier. Mijn moeder is toen beetje bij beetje erachter gekomen wat hooggevoeligheid precies is. Ik heb toen ik zeventien jaar was, mijn profielwerkstuk ook over hooggevoeligheid gedaan en toen besefte ik dat ik toch wel heel erg hoogsensitief ben. Ik heb op alle vlakken wel kenmerken. Ik zeg niet dat het erg is want het is geen ziekte of aandoening, het is gewoon een karaktereigenschap.

Ik ben vooral heel erg emotioneel en spiritueel hoogsensitief. Vroeger pikte ik alles op, ik stond open voor alles, maar ik heb geleerd om dat af te sluiten. Als ik dan in een winkelcentrum liep of in een supermarkt en er kwam iemand voorbij lopen met een verkeerde energie, dan was het al mis. Zo heftig was het. Mijn moeder kon me ook niet meenemen met boodschappen doen of naar een pretpark, dat was al helemaal verschrikkelijk. In pretparken lopen heel veel mensen en ik kreeg alles binnen. Als ik bijvoorbeeld langs een zwerver liep werd ik daar zo verdrietig van. Als je zo jong bent kun je dat ook niet uitleggen of uitspreken dus dat was heel erg lastig. Ook bij het fysieke gedeelte heb ik kenmerken, zoals kriebelende kaartjes in mijn kleding, daar kan ik absoluut niet tegen.

Ik doe alles op mijn gevoel, als ik een keuze moet maken en ik weet het niet dan is het eigenlijk niet heel erg belangrijk. Ik heb ook heel vaak dat ik iets voel aankomen. Toen ik nog in Nederland woonde had ik achterburen en met mijn buurman was helemaal niks aan de hand, het was een hele leuke buurman. Op een gegeven moment werd ik ’s nachts wakker, ik was klaarwakker om drie uur ’s nachts en ik kon ook niet meer in slaap komen. Toen bleek later dat op dat moment mijn buurman zelfmoord had gepleegd, hij was onder de trein gekomen. Dus dat heeft gewoon met elkaar in verbinding gestaan. Op het moment zelf kan ik dan niet goed uitleggen wat er aan de hand is maar achteraf is het vaak goed te verklaren.  Aan de ene kant heel lastig maar aan de andere kant ook weer heel mooi dat ik dingen goed kan aanvoelen.

Ik zie het hoogsensitief zijn meer als een mooi kenmerk. Ik weet niet goed of het een voor-of nadeel heeft. Ik denk als je niet weet hoe je ermee om moet gaan, dat het dan heel lastig en moeilijk is. Ik weet er alles van, het was heel lang een onderwerp waar niet over gesproken werd en niemand wist er wat vanaf. Dan is het heel erg moeilijk om te bepalen wat je er nou aan gaat doen. Het is wel belangrijk dat je leert om je af te sluiten voor dingen. Want anders word je helemaal gek in je hoofd. Maar het heeft ook heel veel mooie dingen, het heeft wel iets speciaals vind ik. Als je weet hoe je ermee om moet gaan is het gewoon een karaktereigenschap, meer niet.

Ik had echt een bloedhekel aan school. Dat kwam met name door het systeem wat school had, dat was voor mij heel lastig. Ik ben namelijk een beelddenker en op school wordt alles in woorden gedaan. Ik ben niet dom maar mijn brein werkt gewoon op een ander manier. Ik denk in plaatjes, dus foto’s en filmpjes werken voor mij heel goed. Als je mij een boek geeft en daarna vraagt wat ik heb gelezen, dan heb ik echt geen idee. Toen ik nog niet zo goed wist hoe ik mezelf moest afschermen, had ik ook veel last van iedereen in de klas. Ik werd niet gepest maar als iemand anders werd gepest had ik daar al heel veel last van. Ook het onregelmatige van school was vervelend voor mij. Ik heb heel veel structuur nodig, ik moet precies weten waar ik aan toe ben. Als ik thuis ben in Nederland moet ik ook precies van iedereen weten wat ze allemaal gaan doen. Dat heeft helemaal niks met mij te maken, maar dat systeem moet ik gewoon in mijn hoofd hebben. Ik zat tot groep 5 op een school met daltononderwijs, dan mag je zelf je dag indelen. Dat werkte niet voor mij dus toen ben ik naar een andere school gegaan, daar kreeg ik gewoon klassikaal les.  School was wel een van de dingen waar ik de meeste moeite mee had.

Als ik overprikkeld raakte dan was ik alleen maar boos en de hele tijd aan het huilen. Dan wist ik gewoon niet meer wat ik met mezelf aan moest, letterlijk. Dan riep ik alleen maar: ‘Ik wil dood, ik wil dood.’ Dat ging dan de hele middag door. Als ouder zijnde is dat best wel heftig als je kind dat steeds roept. Ik voelde me totaal niet prettig op deze aarde. Ik snapte ook niet waarom mensen hier waren, op deze aardbol.  Ik dacht dat iedereen van de lichtwereld kwam en ik wilde daar ook weer naartoe. Daar was het leven fijner en wat had het leven hier op aarde nou voor een zin? Het was hier maar allemaal gedoe. Ik heb mezelf daar op een gegeven moment wel voor moeten leren afsluiten, dat deed ik door middel van wat trucjes. Dat ging wel goed. Op school zagen ze het niet, daar was ik gewoon een normaal kind.

Ik ben een topsporter en dat gaat niet zo goed samen met uitgaan. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je niet uit kunt gaan. Ik vind het ook best wel leuk om af en toe uit te gaan maar ik ben geen standaard 20-jarig persoon. Tijdens het uitgaan is het voor mij gewoon te druk,  er is te veel geluid en te harde muziek. Ik ga veel liever ergens uit eten of gewoon thuis op de bank liggen met een wijntje. Daar beleef ik veel meer plezier aan.

Vroeger ben ik door verschillende procedures heen geweest. Na het praten met een psycholoog kwam er weer duidelijkheid in mijn hoofd maar na een tijdje zakte dit weer weg. Zo ging dat met al die dingen, dan ging het een tijdje weer goed maar daarna weer wat minder goed. Mijn moeder heeft heel veel onderzoek gedaan en heeft veel kennis. Zij is nu een soort van mijn dokter, mijn hulp. Ik ga ook eigenlijk nooit naar de dokter want als er iets is, ga ik altijd naar mijn moeder. Ik praat nu nog eens in de paar maanden met een psycholoog. Hij heeft hetzelfde denklevel als ik. Maar daarnaast zie ik niemand, ik heb echt wel heel veel aan mijn moeder.

sterre.jpg

Ook Sterre heeft een YouTube kanaal waar een video opstaat over hooggevoeligheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s